وبلاگ شخصی سید عبدالحسین هاشمی زاده حقیقی

2005-01-26T02:01:00.000-08:00

امروز خيلی آروومم. امروز کمی از هميشه بهترم. امروز يه جور
ديگه ام. شايد دليلش اينکه نسبت به آينده ام کمی مطمئن شدم. افق آينده رو روشن تر از قبل ديدم. شايد واسه اينکه اميد دوباره در من زنده شده. روحی تازه در من دميده شده. شايد بخاطر اينکه ديگه آينده رو تاريک و نامعلوم و ناخوشايند نمی بينم. ديگه دلم نمی خواد آينده رو با اين ديد نگاه کنم. دلم می خواد به روزای آفتابی فکر کنم. به روزهای روشن. به آينده ای روشن. که بزرگترين جرم نااميد شدنه. امروز صبح وقتی داشتم خاطره روز قبل رو تو دفترم وارد می کردم ياد حرفايی افتادم که زدم. ياد قولهايی افتادم که دادم. خوب. کمی فکر کردم. به اينکه چقدر می تونم سر حرفم باشم. چقدر می تونم به قولم عمل کنم. چقدر می تونم آينده روشنی رو که ترسيم کردم تحقق ببخشم. مدتی فکر کردم و مدتی خودم رو سنجيدم. بعدشم دلم رو زدم به دريا. گفتم تلاشم رو می کنم بقيه اش دست خداست.نمی دونم چرا هرچی که ميام بگم فقط يک چيز به ذهنم ميرسه و تا ميام اون يک چيز رو بنويسم به سکوت ميرسم. بعضی وقتها آدم می تونه حرفاشو با سکوت بزنه. حرفاشو با چشماش بزنه. حرفاشو با دلش بزنه. حيف که نوشته ها نمی تونن اين حرفا رو منتقل کنن. حيف که کلمات نمی تونن اين چيزها رو به تصوير بکشن چون تصويری ندارن. چون رنگی ندارند. بيرنگند. مثل روح بيرنگ مثل دوستی.

به يادت داغ بر دل می نشانم

زديده خون به دامن می فشانم

چو نی گر نالم از سوز جدايی

نيستان را به آتش می کشانم

امروز هميشه با يادت بودم. امروز هميشه به فکرت بودم و امروز هميشه با يادت لحظاتم رو سپری می ساختم. ديگه لحظه ای نيست که به تو فکر نکنم و هيچ ثانيه نيست که رنگی از تو نداشته باشه. تمام دنيای خودم رو با تو، با يادت، با خاطراتت رنگ آميزی کردم. رو تموم ديوارهای خونه حقير دلم عکس تو رو نقاشی کردم. رو لوح نانوشته وجودم نام تو رو حک کردم. انگار که تار و پود وجودم رو از تو سرشتن. انگار که من ديگه من نيستم. فقط تويی. به هر طرف که نگاه می کنم، در هر چيزی که می نگرم، تو رو می بينم. هر گلی رو که بو ميکنم عطر حضور تو به مشامم ميرسه. هر خاطره ای که به يادم مياد رد پايی از تو درونش ديده ميشه. هر صدايی رو که ميشنوم انگار صدای آشنای توست که از فرسنگها دورتر داری صدام می کنی. همه چيز و همه کس و همه جا تو هستی و افسوس که هيچکدام تو نيستی. افسوس که همه چيز منو به يادت ميندازه اما هيچ کدوم حضور دل انگيزت رو برام به ارمغان نمی ياره. و من تنها تمنايی که دارم تويی. تنها آرزويی که دارم تويی و تنها خواسته ای که دارم تويی. اما حيف که اين دريا همچنان در آرزوی رسيدن به مقصودش، و در غم فراق ماه زيباش که شبها چهرش رو در اون به تماشا می نشست، سينه به ساحل می سايد و همچنان در آرزوی وصال يار در گوشه ای از اين جهان تنها و غمگين، دم می زند و می نالد

دانی که چه ها، چه ها، چه ها می خواهم؟

وصل تو من بی سر و پا می خواهم

فرياد و فغان و ناله ام دانی چيست؟

يعنی که تو را، تو را، تو را می خواهم...

2005-01-24T04:14:00.000-08:00

عاشق بي ادعاي خانه ما مادرم هست جمله هاي عاشقانه بلد نيست سر به بيابان نمي زند اخر قصه ليلي و مجنون نمي داند ولي جانش را

در كف دستانش گذاشته و عاشقانه دل باخته است باور نداري

دستان خسته اش گواه عشق جاودانه اش است عاسق بی ادعا شما کيست

امروز آسمون دلم آفتابيه. امروز آيينه دلم عاری از غباره. امروز روزم روشنتر از هميشه ست. امروزم ... . امروز يه روزه ديگه ست. يه روزه متفاوت. يه جوره ديگه ست. شايدم امروز مث هميشه ست و من يه جوره ديگه ام. نمی دونم. خلاصه امروز همه چيز يه جور ديگه ست حتی آينده. هيچ چيز از من دور نيست و هيچ چيز دست نيافتی به نظر نمياد حتی آرزو!!! که آرزو امروز برام از هميشه دسترس تر شده و اميدم برای رسيدن به آرزوم از هميشه بيشتر.و من وقتی می بينم که آينده اينهمه نزديکه، وقتی می بينم رسيدن به آرزوم اينقدر نزديک شده، بی تاب ميشم و بيقرار. دلم ميخواد زود برسم به آينده. دلم ميخواد زود برسم به آرزوم و ....وای در من تاب دوری نيست.ای خيالت خاطر من را نوازشبار!بيش از اين در من صبوری نيست....صبر کردن کاره سختيه و از اون سخت تر انتظاره و از همه سخت تر بلاتکليفی و از همه جانکاه تر جدايی!!! و از همه شيرين تر رسيدن به مقصد و رسيدن به آرزو و وصاله. رسيدن به هدف بزرگترين هدفه آدمه. و رسيدن به آرزو بزرگترين آرزوی هر کسيه. و رسيدن به ديار و وطن بزرگترين غايت هر غريب و مسافريه. و رسيدن به تو بزرگترين خواسته منه. بودن با تو بزرگترين تمنای منه. زيستن در کنار تو تنها آرزوی منه..

...... در حسرت ديدار تو آواره ترينم

.....هرچند که تا منزل تو فاصله ای نيست

امروز روز ديگريست

2005-01-20T07:45:00.000-08:00

اكنون روز آنست كه خويشتن را دريابي و عشق را به خود هديه دهي و بردباري را كه سخت نيازمند آني .
و امروز هم انست كه آهنگ رفتن كني , آهنگ فرداي روشن خويش .
بايد بي آلايش و بي باك و شادمانه زندگي كرد. و از ياد نبرد كه در نهايت نه سالها بلكه اين زندگي در طول سالهاست كه آينه حيات است.
اميدوارم هيچ وقت خدا رو فراموش نكنيم كه يادش خيلي وقتا آرامشي بهمون ميده كه حتي فكرشم نميتونيم بكنيم.
هر وقت به دردسر مي افتم
و گاهي كه قلبم زار ميزند
دست نامرئي نزديكم ميآيد
و اشك چشمانم را پاك ميكند
وقتي تنها و دلگير هستم
به سختي ميتوانم درك كنم
عشق بي قيد و شرط
موهبتي از جانب دست نامرئيست
اوقاتي است كه سرگشته و حيرانم
همچون شبان و به دور از عشق خداوند
و به دور از دست نامرئي
اما ناگهان دست نامرئي به سويم دراز ميشود
و مرا به سوي خود ميكشاند
با ملايمت دست خدا را ميگيرم
و ديگر تنها نيستم.

فكر كنم امروز دارم , از هر دري سخني مينويسم . خوب چي كار كنم . اين خونه اونقدر احتياج به بازيافت داره كه بايد در و پنجره و تابلو و طاغچه و خلاصه هر طرفش و يه دستي كشيد .
دوست عزيز اميدوارم يه سر اينجا بزني , مايه دلگرميه .
با آرزوي شادي و خوشبختي شما دوست عزيز